De meesten van jullie vinden het heel belangrijk om lid te zijn van een volleybalclub. Dit alleen al vanwege het simpele feit, dat de vereniging er voor zorgt dat je kunt volleyen. Dat daarnaast bijvoorbeeld door middel van activiteiten je sociale leven een klein beetje (soms een klein beetje veel) wordt ingekleurd, is ook niet onaantrekkelijk. Maar op verhalen hoe het vroeger was, zit eigenlijk niemand te wachten.


Niettemin een heel summiere poging tot een schets van het verleden.
Ahum...roffelroffel............
Heeeeel lang geleden, in de vijftiger jaren, werden veel volleybalverenigingen opgericht. Als zelfstandige eenheid of als onderdeel van een gymnastiekvereniging. Dit laatste was bijvoorbeeld het geval bij SVC (1 juni 1950). Lange tijd had de club ook iets met de kerk. Geestelijk adviseurs verbonden aan de club in een bestuursfunctie waren absoluut geen raar verschijnsel. Daarnaast speelden we gedurende zo'n kleine 20 jaar ook nog eens in een tot sportzaal omgebouwde noodkerk. De wedstrijden werden gespeeld in hopeloos lage en donkere zaaltjes, vaak zonder de aanwezigheid van ook maar de geringste straal water voor het poedelen na afloop van een wedstrijd. Het was meestal ook erg behelpen met het bekende sapje na verrichte inspanning. Zelf maar die drank meenemen was meestal het devies.
Dat beeld heeft lange tijd bestaan. Zelfs in de tijd, dat in Wateringen de vereniging Saturnus werd opgericht (1968).

De grote doorbraak op sportief gebied kwam toch met het openen van de eerste sporthal in Den Haag, jawel: die aan de Steenwijklaan. Daar werden ook Europacupwedstrijden gespeeld, toen Den Haag landelijk gezien nog heel veel in de volleybalmarkt te brokkelen had.

Beide clubs gingen driftig op zoek naar een eigen honk. SVC vond dat in de vorm van de Berekuil, terwijl Saturnus in de Eendenburcht terecht kon. Vanaf die tijd is de club bekend onder een andere naam: Oikos/Saturnus.
Voor wat betreft beleving waren er veel overeenkomsten tussen beide verenigingen. Veel feesten, weekeinden, acties voor het binnenhalen van extra gelden, enzovoorts. En door dit alles en zeer goede onderlinge band, hoewel het waarschijnlijker is, dat die goede band al bestond en inspireerde tot.
Toch gold ook daarnaast bij beide clubs de drang om op sportief gebied het nodige te presteren. Om verschillende redenen werd in begin van de jaren negentig contacten gelegd voor het mogelijk samengaan van de clubs. Kaderproblemen, beter aansluitingsmogelijkheden op sportief gebied en een gedachte bredere uitstraling naar een groter volleybalgebied in de regio waren de belangrijkste zaken om steeds serieuzer met elkaar te gaan praten.
Uiteindelijk leidde deze contacten tot een fusie en sinds 1993 waren wij bekend onder de naam SOVICOS. In het seizoen 1999-2000 was de naam na toetreding van de nieuwe hoofdsponsor veranderd in ZenZero-Sovicos. Na een jaar bleek dat de hoofdsponsor niet meer in staat was om aan zijn verplichtingen te voldoen. Dit resulteerde dan ook in een naamswijziging, en wel weer terug naar SOVICOS.
Als meest recente ontwikkeling is te melden dat de leden van de volleybalvereniging DOS zich hebben aangesloten bij SOVICOS en dat wij vanaf heden door de nieuwe eeuw zullen ballen onder de naam

                                           SOVICOS